باب اخلاص ( 1 ) 1 - از امام صادق ( ع ) در تفسير قول خدا عز و جل : « حنيفاً مسلماً » فرمود : يعنى خالص و با اخلاص كه در آن ، چيزى از پرستش بتها نباشد . ( 2 ) 2 - رسول خدا ( ص ) فرمود : آيا مردم ، همانا خدا هست و شيطان ، و حق است و باطل و ، راه درست است و گمراهى ، و رشد است و غَىّ ، دنيا هست و آخرت ، و حسنات است و سيئات ، آنچه حسنه و خوبى است از خدا است ، و هر آنچه بد كردارى است از شيطان است لعنه الله . ( 3 ) 3 - امير المؤمنين ( ع ) مىفرمود : خوشا بر كسى كه عبادت و دعا را خالص براى خدا بنمايد و دلش بدان چه ديده‌اش بيند مشغول نگردد و بدان چه دو گوشش شنوند ياد خدا را فراموش نكند و بدان چه به ديگرى داده‌اند غم به خود راه ندهد .